Cycle for Plan

Zeven dagen lang fietsen in een prachtig land tijdens een sportieve en uitdagende sponsorfietstocht en tegelijkertijd iets goeds doen voor meisjes. Cycle for Plan voert langs de dirt roads van Malawi, lokale bevolking in Vietnam, of imposante vulkanen in Guatemala. Tijdens de reis zien deelnemers met eigen ogen het verschil dat de projecten van Plan International Nederland daar maken. 

Cycle for Plan is een once in a lifetime challenge.

Meer informatie? Download hier de informatiegids of meld je aan voor een informatieavond.

Lees meer Lees minder
Bekijk alle landen
19 t/m 29 juni 2019 | 500 km | 6000 hm  In 2019 gaat Cycle for Plan voor de tweede keer naar Malawi: het ‘warme hart van Afrika’. Imposante bergen, weelderige bossen, glooiende berglandschappen en natuurlijk het prachtige Lake Malawi.  Tijdens deze back to basic-tocht fietsen de deelnemers door de afgelegen gebieden van Malawi. In zeven dagen leggen ze 500 kilometer af en overwinnen ze de uitdagende heuvels. Iedere deelnemer werft € 4.000 sponsorgeld voor projecten van Plan International Nederland tegen kindhuwelijken. Onderweg zien de deelnemers met eigen ogen hoe de projecten werken en wat de impact is.  
Bekijk alle deelnemers

Deze bikkels fietsen met ons mee

Start je actie
Bekijk alle

Volg het fietsavontuur in Guatemala!

06-02-2019 | 15:50 Onze bikkels in Guatemala zijn alweer een week onderweg. Ze hebben de eerste paar honderd kilometer in de benen zitten en hun sponsorkinderen ontmoet. Het is een reis vol bijzondere ervaringen, waar de deelnemers graag over vertellen. Iedere dag schrijft één van de deelnemers daarom een persoonlijke blog. Vandaag delen we de blog van Zita Schimmelpenninck met je.   Gieren van het lachen en 6 taco’s de neus Door Zita Schimmelpenninck 'Krakend en piepend stapten we uit ons bed vanochtend om 06:00. Iedereen had dikke oogjes en gevoelige billen. Met tegenzin verlieten we het prachtige hotel in Chichicastenango. Na een uitgebreid ontbijt (uiteraard met bonenprutje, gotta love it) sprongen we de bussen in voor een transfertje van 30 minuten. Gisteren heb ik een fikse val gemaakt. Ik zit onder de schaafwonden. Stoer hè? Nu vind ik het wel best spannend om weer op de fiets te stappen. Vandaag zal veel off road zijn en veel afdalingen. Precies het soort wegdek waar het bij mij mis ging. Oh well, we zullen eindigen bij Lake Atitlan en dat móet wel de moeite waard zijn! Klinkt pittig he? Nou ik kan je vertellen, dit was wederom een waanzinnige dag. Ik merk dat de groep echt hecht begint te worden. Het einde van de reis nadert, en daar heeft nog helemaal niemand zin in. Iedereen lijkt zich op zijn/haar gemak te voelen in de groep. De spanning van de tocht zit er nog in, maar je kunt wel lekker zijn wie je bent. En fietsen zoals je dat fijn vindt. En dat is vet belangrijk! Daar gingen we: dik 15 kilometer klimmen. Het leek nog zwaarder dan de 12,5 km klim op fietsdag 2. Wellicht omdat we het niet echt wisten van tevoren. De uitdaging is vooral mentaal. Fysiek kunnen we het wel, maar als er na elke bocht klimmen nóg zo’n bocht voor je ligt, word je gewoon kwaad. Deze week ben ik niet alleen spieren, maar vooral geduld aan het kweken. Gedurende het klimmen worden we van alle kanten gemotiveerd door anderen. Ten eerste zijn onze gidsen geweldig. Enthousiasme in levenden lijve. We fietsen dwars door kleine communities heen. Kinderen komen naar buiten en rennen een stukje met ons mee. Sommigen pakken zelfs hun fietsen erbij. Voorbijgangers roepen ‘vamos ánimo!’ om ons aan te moedigen. Dat voelt goed en het werkt echt! Het was nodig, want vandaag kwamen we aan op het hoogste punt tot nu toe. We zaten op 2700 meter hoogte, en dat voel je aan alles! Man, wat waren we allemaal aan het hijgen. Maar het loont meteen, want we kwamen aan op een punt met uitzicht over allemaal vulkanen, waaronder de actieve Fuego, inclusief mini-uitbarsting! Het lijkt wel een film. We werden beloond met een lekker stuk afdalen met de mooiste uitzichten om elke bocht. Het enorme meer komt al in zicht. Iedereen geniet enorm, dat kun je horen aan alle ‘oooohs’ en ‘aaaaahs’. Ik zet een muziekje aan, want het is tijd voor een heel technisch stuk. Veel zand, smalle paden en scherpe bochten. Dat is even spannend. Maar Pepian geeft ons geruststellend advies over hoe je het best de bochten op kunt vangen en we gaan er maar gewoon voor. Wat een feest! We glibberen naar beneden. Ik merk dat ik weer wat meer vertrouwen begin te krijgen, want ik kan het weer goed bijhouden. Marjolein helpt me door voor mij te fietsen en te vertellen wat er komen gaat. Op een gegeven moment is het zó steil en gaan we zó traag dat ik bijna stil sta, maar toch opeens omval. De rest van de afdaling samen met Sil en Mara gegierd van het lachen. Als laatst worden we beloond met een giga-afdaling over asfalt richting Lake Atitlan. Wauw! Helemaal vies, verbrand en hongerig komen we aan bij het strand, waar de mannen wederom een heerlijke lunch klaar hebben staan voor ons. Gulzig eten we ongeveer 6 taco’s de neus op. Man man man. Wel lekker dat de ladies altijd first mogen. Winnen! Inmiddels schrijf ik dit verslag terwijl we uit zitten te buiken van het diner in een restaurantje met live muziek aan het meer. Ik heb drie biertjes op en een massage gehad. Deze reis is echt te gek.'   Ben je benieuwd naar meer persoonlijke verhalen van de deelnemers? Lees de overige blogs dan via de website van Plan!
Lees meer
Bekijk alle donateurs
€ 25

Gerry

25-05-2019 | 23:04 Aan: Een geweldige uitdaging voor het goede doel maar ook voor mezelf! Veel succes en vergeet niet om ook te genieten van de mooie tocht!